Cum autem Tartari magnam partem mundi cepissent, venerunt ad istum Senem, et dominium illius Paradisi ab eo abstulerunt, qui multos sicarios de Paradiso illo emisit, et nobiliores Tartarorum interfici fecit. Tartari autem hoc videntes ciuitatem, in qua erat senex obsederunt, eum ceperunt, et pessima morte interfecerunt. Hanc gratiam habent fratres ibidem, quod citissimè per virtutem nominis Christi Iesu, et in virtute illius sanguinis pretiosi, quem effudit in cruce pro salute generis humani, daemonia ab obsessis corporibus expellunt; et quia multi ibidem sum obsessi, ducuntur per decem dietas ad fratres ligati, qui liberati statim credunt in Christum, qui liberauit ebs habentes ipsum pro Deo suo, et baptizati sunt, et idola sua, et pecorum suorum statim dant fratribus, quæ sunt communitèr de feltro, et de crinibus mulierum et fratres ignem in communi loci faciunt ad quem populus confluit, vt videat Deos vicinorum suorum comburi et fratres coram populo Idola in ignem proijciunt; Et prima vice de igne exierunt; Tunc fratres ignem cum aqua benedicta conspercerunt, et interùm Idola in ignem proiecerunt, et daemones in effigie fumi nigerrimi fugerunt, et Idola remanserunt, et combusta sunt. Posteà auditor clamor per aerem talis, vide, vide, quo modo de habitatione mea expulsus sum. Et per istum modum fratres maximam multitudinem baptizant, qui citò recidiuant ad idola pecorum: qui fratres continuò quasi stent cum illis, et illos informent. Aliud terribile fuit quod ego vidi ibi. Nam cùm irem per vnam vallem quæ sita est iuxta fluuium deliciarum, multa corpora mortua vidi, et in illa valle audiui sonos musicos dulces et diuersos, et maximè de cytharis, vndè multum timui. Haec vallis habet longitudinem septem, vel octo milliarium ad plus, in quam si quis intrat, moritur, et nunquam viuus potest transire per medium illius vallis, et ideò omnes de contrata declinant à latere: Et tentatus eram intrare, et videre, quid hoc esset. Tandem oratis et Deo me recommendans, et cruce signans, in nomine Iesu intraui, et vidi tot corpora mortua ibi, quòd nullus crederet nisi videret In hac valle ab vno eius latere, in vno saxo vnam faciem hominis vidi, quæ ita terribilitèr me respexit, quòd omnino credidi ibi fuisse mortuus: Sed semper hoc verbum (verbum caro factum est et habitauit in nobis) protuli, et cruce me signaui, nec propiùs quàm per 7. passus, vel 8. accedere capiti ausus fui: Iui autem fugiens ad aliud caput vallis, et super vnum monticulum arenosum ascendi, in quo vndique circumspiciens nihil vidi nisi cytharas illas, quas per se (vt mihi videbatur) pulsari et resonare mirabiliter audiui. Cùm vero fui in cacumine montis, inueni ibi argentum in maxima quantitate, quasi fuissent squamæ piscium. Congregans autem inde in gremio meo pro mirabili ostendendo, sed ductus conscientia, in terram proieci, nihil mecum reseruans, et sic per gratiam Dei liber exiui. Cùm autem homines illius contratæ sciuerunt me viuum exisse, reuerebantur me multum, dicentes me