constructed narrative, in which the material at hand and the machinery that was regarded as permissible and appropriate in saga-writing at the time is employed with great skill to produce the intended effect. The story is as follows:-- "Ok sem leið at jólum, gerðuz menn ókátir. Bọðvarr spyrr Họtt, hverju þetta sætti; hann segir honum, at dýr eitt hafi þar komit tvá vetr í samt, mikit og ógurligt--'ok hefir vængi á bakinu ok flýgr þat jafnan; tvau haust hefir þat nú hingat vitjat ok gert mikinn skaða; á þat bíta ekki vápn, en kappar konungs koma ekki heim, þeir sem at eru einna mestir.' Bọðvarr mælti: 'ekki er họllin svá vel skipuð, sem ek ætlaði, ef eitt dýr skal hér eyða ríki og fé konungsins.' Họttr sagði: 'þat er ekki dýr, heldr er þat hit mesta trọll.' Nú kemr jólaaptann; þá, mælti konungr: 'nú vil ek, at menn sé kyrrir ok hljóðir í nótt, ok banna ek ọllum mínum mọnnum at ganga í nọkkurn háska við dýrit, en fé ferr eptir því sem auðnar; menn mína vil ek ekki missa.' Allir heita hér góðu um, at gera eptir því, sem konungr bauð. Bọðvarr leyndiz í burt um nóttina; hann lætr Họtt fara með sér, ok gerir hann þat nauðugr ok kallaði hann sér stýrt til bana. Bọðvarr segir, at betr mundi til takaz. Þeir ganga í burt frá họllinni, ok verðr Bọðvarr at bera hann; svá er hann hræddr. Nú sjá þeir dýrit; ok því næst æpir Họttr slíkt, sem hann má, ok kvað dýrit mundu gleypa hann. Bọðvarr bað bikkjuna hans þegja ok kastar honum niðr í mosann, ok þar liggr hann ok eigi með ọllu óhræddr; eigi þorir hann heim at fara heldr. Nú gengr Bọðvarr móti dýrinu; þat hæfir honum, at sverðit er fast í umgjọrðinni, er hann vildi bregða því. Bọðvarr eggjar nú fast sverðit ok þá bragðar í umgjọrðinni, ok nú fær hann brugðit umgjọrðinni, svá, _at_ sverðit gengr úr sliðrunum, ok leggr þegar undir bægi dýrsins ok svá fast, at stóð í hjartanu, ok datt þá dýrit til jarðar dautt niðr. Eptir þat ferr hann þangat sem Họttr liggr. Bọðvarr tekr hann upp ok berr þangat, sem dýrit liggr dautt. Họttr skelfr ákaft. Bọðvarr mælti: 'nú skaltu drekka blóð dýrsins.' Hann er lengi tregr, en þó þorir hann víst eigi annat. Bọðvarr lætr hann drekka tvá sopa stóra; hann lét hann ok eta nọkkut af dýrshjartanu; eptir þetta tekr Bọðvarr til hans, ok áttuz þeir við lengi. Bọðvarr mælti: 'helzt ertu nú sterkr orðinn, ok ekki vænti ek, at þú hræðiz nú hirðmenn Hrólfs konungs.' Họttr sagði: 'eigi mun ek þá hræðaz ok eigi þik upp frá, þessu.' 'Vel er þá orðit, Họttr félagi; fọru vit nú til ok reisum upp dýrit ok búum svá um, at aðrir ætli at kvikt muni vera.' Þeir gera nú svá. Eptir þat fara þeir heim ok hafa kyrt um sik, ok veit engi maðr, hvat þeir hafa iðjat. Konungr spyrr um morguninn, nvat þeir viti til dýrsins, hvárt þat hafi nọkkut þangat vitjat um nóttina; honum var sagt, at fé alt væri heilt í grindum ok ósakat. Konungr bað menn forvitnaz, hvárt engi sæi líkindi til, at þat hefði heim komit. Varðmenn gerðu svá ok kómu skjótt aptr ok sogðu konungi, at dýrit færi þar ok heldr geyst at borginni.