Konungr bað hirðmenn vera hrausta ok duga nú hvern eptir því, sem hann hefði hug til, ok ráða af óvætt þenna; ok svá var gert, sem konungr bauð, at þeir bjuggu sik til þess. Konungr horfði á dýrit ok mælti síðan: 'enga sé ek fọr á dýrinu, en hverr vill nú taka kaup einn ok ganga í móti því?' Bọðvarr mælti: 'þat væri næsta hrausts manns forvitnisbót. Họttr félagi, rektu nú af þer illmælit þat, at menn láta, sem engi krellr né dugr muni í þér vera; far nú ok drep þú dýrit; máttu sjá, at engi er allfúss til annarra.' 'Já, sagði Họttr, ek mun til þessa ráðaz.' Konungr mælti: 'ekki veit ek, hvaðan þessi hreysti er at þér komin, Họttr, ok mikit hefir um þik skipaz á, skammri stundu.' Họttr mælti: 'gef mér til sverðit Gullinhjalta, er þú heldr á, ok skal ek þá fella dýrit eða fá bana.' Hrólfr konungr mælti: 'þetta sverð er ekki beranda nema þeim manni, sem bæði er góðr drengr og hraustr.' Họttr sagði: 'svá skaltu til ætla, at mér sé svá háttat.' Konungr mælti: 'hvat má vita, nema fleira hafi skipz um hagi þína, en sjá þykkir, en fæstir menn þykkjaz þik kenna, at, þú sér enn sami maðr; nú tak við sverðinu ok njót manna bezt, ef þetta er til unnit.' Síðan gengr Họttr at dýrinu alldjarfliga ok høggr til þess, þá, _er_ hann kemr í họggfæri, ok dýrit fellr niðr dautt. Bọðvarr mælti: 'sjáið nú, herra, hvat hann hefir til unnit.' Konungr segir: 'víst hefir hann mikit skipaz, en ekki hefir Họttr einn dýrit drepit, heldr hefir þú þat gert.' Bọðvarr segir: 'vera má, at svá sé.' Konungr segir: 'vissa ek, þá _er_ þú komt hér, at fáir mundu þínir jafningjar vera, en þat þykki mér þó þitt verk frægiligast, at þú hefir gert hér annan kappa, þar _er_ Họttr er, ok óvænligr þótti til mikillar giptu; ok nú vil ek _at_ hann heiti eigi Họttr lengr ok skal hann heita Hjalti upp frá þessu; skaltu heita eptir sverðinu Gullinhjalta'".[51]