His freti cogationibus regni hæreditatem stabilem et perpetuam videntur reddidisse; tantamq; vectigalium partem regiis sumptibus suppeditandis destinâsse, quanta magni principis splendori et dignitati non solum tutandæ, sed etiam ostentandæ sufficeret. Neq; de suo tantum largiti sunt, quippe qui hæc præclara propensæ in regem voluntatis argumenta ediderint, ne minimâ quidem conditionum ab ipso servandarum mentione factâ. Adeo enixe studium, suum et obedientiam probare aggressi sunt, ut quid majorum suorum memoriæ, quid sibi ipsi, quid posteritati deberent, pariter obliti essent. Sed ne quicquam requiri posset, quo se regi dicto audientes et morigeros præberent, iidem homines penes quos potissimum restituti regis gloria esset, totius gentis personâ susceptâ perduellionis erga beatum (quem vocabant) martyrem se ipse reos profitebantur et admissi facinoris a clementissimo domino veniam impetrabant. Non tamen rex eo usq; clementiâ suâ abusus est, ut neminem omnino veniâ indignum judicaret, sed lenitatem suam justâ severitate temperavit, in eosq; judices qui ex animi sententiâ et quoniam è rep. fore censuerunt, patrem suum capitis damnâssent, omnibus exemplis animadvertendum statuit. Qui autem temporis causâ hoc parricidium perpetrâssent, iis quod sibi videretur fidelibus consiliorum suorum ministris olim usurus, generosâ et sapienti sententiâ pœnam condonavit. Sed ut quod sentio liberè et sine ambagibus dicam; fatendum est ab iis quorum affectus in neutram partem proclivior est, contra regiam dignitatem, contra civilem prudentiam peccâsse Carolum, quod non præteritorum omnium facinorum memoriam penitus aboleret. Sin autem hoc fautores Stewartorum negabunt; illud certè non negabunt (neq; enim vel possunt vel audent;) suppliciorum qua a perduellibus leges exigunt, crudeliorem partem, utpote exempli parum memoris legum humanarum, remitti oportuisse. Quanquam autem, ut supra demonstravimus, quod satis superq; esset frugali regiæ donâsset, tamen ut amoris quo novum regem amabant, locupletissimum darent testimonium, plures extraordinarias pensiones in ipsius fratrisq; loculos contulerunt. Ac nè quid deesset quod civium bene sentientium animos indicaret, decreto incertum magis ridiculo an absurdo, omnia quæ Senatus aut Cromwellus per viginti annos egerant, abrogabantur. Si historici hujus temporis audiendi sunt, hæc flagitia quodammodo excusari possunt, propterea quod ab ebriis ferè et discinctis nebulonibus admissa essent, quanquam facilitas ea, quæ hujusmodi homines in supremum pene gentis concilium adsciverit, non omnino laudanda videtur.