Est et alia res, levicula quidem illa, neq; tamen prorsus negligenda, cædis nempe cupido quædam et aviditas, quâ per totum regni tempus Carolus tam vehementur flagravit, ut vix suspicari possis in genitâ ejus crudelitate factum ut tot innocentes homines contra leges sanctas et jura imo interdum contra ipsius pollicitationes capite plecterentur. Verisimilius videtur talia spectacula huic principi ludi jociq; instar fuisse. Neq; equidem valdè miror, si Carolus, qui Galliæ sæpe vidisset, quantâ ibi facilitate rex morte, exilio, aut bonorum publicatione cives afficiat, quemq; Angli non minori adulatione, quam Galli Ludovicum mulcere solerent, regis Gallici potestatem in hâc quoq; parte usurpare vellet. Certè nisi pondus aliquod his excusationibus subesse concedamus, agnoscendum erit vix quicquam in omni historiâ, quod ab humanitate alienius sit de pessimis et odiosissimis tyrannis narrari, neq; quod ab omni lenitate et prudentià, ut legum violationem omittam, magis abhorreat. Inter nobiles hujus temporis reos, Vanius, Russelius et Sidneius præcipuè eminent, quorum injusta et crudelis mors Caroli memoriæ æternam dedecoris atq; intamiæ notam inuret. Si horum exemplorum atrocitatem eâ quâ par est, indignatione contemplabimur, Tiberii alterius aut Neronis scelera legere videbimur. Quod si de domestica rerum administratione nihil quod quereremur, haberemus, bellorum à Carolo gestorum et fœderum ictorum tanta est ignominia, quantam vix Joannes noster suscepit cum a Pontifice Romano coronam precario acciperet. Misso primum contra Belgas, a quibus magnificentissimo fuerat hospitio exceptus, exercitu, avaræ et ingratæ mentis justissimas pœnas persolvit. Cum enim res Belgarum superior evasisset, iniquis Carolus est pacis conditionibus acquiescere coactus. Ut bellum gereret, spoliorum cupiditas, si verum amamus, primo regem pepulerat, quam non frustatus est eventus. Quamvis enim ex Belgio Fœderato nihil præter dedecus, reportaret, pecuniam quam in sumptus belli erogandam civium liberalitas dedisset, in rem suam ipse catus convertit. Multa vero delicta, quæ in alio quovis flagitia essent, ut in Carolo leviore nomine notentur, facit præcipuorum ejus facinorum magnitudo; quorum in numero principem locum merito obtinet, quod duo maxima totius imperii robora et firmamenta, Dunquercam et Tingen hosti turpiter prodiderit. Illud autem consilium palmam cœteris præripit, quod inter eum et Ludovicum mercenariis conditionibus convenerat. Satis jam notum est regem clam se eidem religionis sectæ, cui fratrem Jacobum, Romanæ nempe, addixisse: Hanc quoq; per Britanniam, Ludovici auxilio, ubicunq; tempus sineret, propagare, veterem constitutionem delere, pro libertate tyrannidem, pro reformatâ religione, Catholicam invehere decreverat. Sed tam timide gelideq; hanc rem ministravit, tantâ solertiâ dicam an malitiâ, animi cogitata celavit, ut multis Catholicorum gravissimis suppliciis afficerentur, ipso rege, qui eandem fidem amplexus erat, approbante.