altioribus locis habitationem transcendunt.” Sed tamen quamvis ita se habeat, recte a Deo mundum administrari existimat; unde dicit: “Non oportet autem seipsum solvere, nec effugere.” Et ut paucis dicam, non dedit Marcioni occasionem, ut malam existimaret materiam, cum ipse pie de mundo hæc dixerit: “Ab eo enim, qui ipsum construxit, habet omnia bona: a priori autem deformitate incommoda et injusta omnia, quæ intra cœlum nascuntur, mundus ipse sustinet, et animantibus inserit.” Adhuc autem subjungit manifestius: “Cujus quidem defectus est corporea temperatura, priscæ naturæ comes; nam quiddam valde deforme erat, et ordinis expers, priusquam præsenti ornatu decoraretur.” Nihilominus autem in _Legibus_ quoque deflet humanum genus, sic dicens: “Dii autem hominum genus laboribus naturæ pressum miserati, remissiones ipsis statuerunt laborum, solemnium videlicit festorum vicissitudines.” Et in _Epinomide_ persequitur etiam causas, cur sint hominum miserti, et sic dicit: “Ab initio ipsum esse genitum, est grave cuilibet animanti: primum quidem, quod eorum constitutionis sint participes, quæ in utero gestantur; deinde ipsum nasci, et præterea nutriri et erudiri, per innumerabiles labores universa fiunt, ut omnes dicimus.” Quid vero? annon Heraclitus generationem quoque dicit esse mortem? Pythagoras autem similiter atque Socrates in _Gorgia_, cum dicit: “Mors est, quæcunque experrecti videmus: quæcunque autem dormientes, somnus.” Sed de his quidem satis. Quando autem tractabimus de principiis, tunc et has repugnantias, quas et innuunt philosophi, et suis dogmatibus decernunt Marcionistæ, considerabimus. Cæterum satis dilucide ostensas esse existimo, externorum alienorumque dogmatum occasiones Marcionem ingrate et indocte accepisse a Platone. Nobis autem procedat sermo de continentia. Dicebamus autem Græcos adversus liberorum generationem multa dixisse, incommoda, quæ comitari eam solent, respicientes: quæ cum impie excepissent Marcionitæ, impie fuisse ingratos in Creatorem. Dicit enim tragœdia: Non nascier præstat homines, quam nascier. Dein filios acerbis eum doloribus Enitor, ast enixa, si stolidi sient, Afflictor, intuendo quod servo malos, Bonosque perdo. Si bonos servo, tamen Mihi misellum cor timore liquitur. Quid hic boni ergo est? unicam annon sufficit Effundere animam, nisi crucieris amplius? Et adhuc similiter: Vetus stat mihi persuasio, Plantare filios numquam hominem oportuit, Dum cernit ad quot gignimus natos mala. In his autem, quæ deinceps sequuntur, malorum quoque causam evidenter reducit ad principia, sic dicens: O! miser natus, malisque obnoxius Editus, homo, es, vitæ tuæque miseriam Hinc inchoasti: cœpit æther omnibus Spiramen unde alens tradere mortalibus; Mortalis ægre ne feras mortalia. Rursus autem his similia tradit: Mortalium omnium beatus non fuit Quisquam, molestia et nemo carens fuit. Et deinde rursus: