EN! iterum laurus, iterum salvete myricæ Pallentes, nullique hederæ quæ ceditis ævo. Has venio baccas, quanquam sapor asper acerbis, Decerptum, quassumque manu folia ipsa proterva, Maturescentem prævortens improbus annum. Causa gravis, pia cansa, subest, et amara deûm lex; Nec jam sponte mea vobis rata tempora turbo. Nam periit Lycidas, periit superante juventa Imberbis Lycidas, quo non præstantior alter. Quis cantare super Lycida neget? Ipse quoque artem Nôrat Apollineam, versumque imponere versu Non nullo vitreum fas innatet ille feretrum Flente, voluteturque arentes corpus ad auras, Indotatum adeo et lacrymæ vocalis egenum. Quare agite, o sacri fontis queis cura, sorores, Cui sub inaccessi sella Jovis exit origo: Incipite, et sonitu graviore impellite chordas. Lingua procul male prompta loqui, suasorque morarum Sit pudor: alloquiis ut mollior una secundis Pieridum faveat, cui mox ego destiner, urnæ: Et gressus prætergrediens convertat, et “Esto” Dicat “amoena quies atra tibi veste latenti:” Uno namque jugo duo nutribamur: eosdem Pavit uterque greges ad fontem et rivulum et umbram. Tempore nos illo, nemorum convexa priusquam, Aurora reserante oculos, cæpere videri, Urgebamus equos ad pascua: novimus horam Aridus audiri solitus qua clangor asili; Rore recentes greges passi pinguescere noctis Sæpius, albuerat donec quod vespere sidus Hesperios axes prono inclinasset Olympo. At pastorales non cessavere camœnæ, Fistula disparibus quas temperat apta cicutis: Saltabant Satyri informes, nec murmure læto Capripedes potuere diu se avertere Fauni; Damætasque modos nostros longævus amabat. Jamque, relicta tibi, quantum mutata videntur Rura—relicta tibi, cui non spes ulla regressûs! Te sylvæ, teque antra, puer, deserta ferarum, Incultis obducta thymis ac vite sequaci, Decessisse gemunt; gemitusque reverberat Echo. Non salices, non glauca ergo coryleta videbo Molles ad numeros lætum motare cacumen:— Quale rosis scabies; quam formidabile vermis Depulso jam lacte gregi, dum tondet agellos; Sive quod, indutis verna jam veste, pruinæ Floribus, albet ubi primum paliurus in agris: Tale fuit nostris, Lycidam periisse, bubulcis. Qua, Nymphæ, latuistis, ubi crudele profundum Delicias Lycidam vestras sub vortice torsit? Nam neque vos scopulis tum ludebatis in illis Quos veteres, Druidæ, Vates, illustria servant Nomina; nec celsæ setoso in culmine Monæ, Nec, quos Deva locos magicis amplectitur undis. Væ mihi! delusos exercent somnia sensus: Venissetis enim; numquid venisse juvaret? Numquid Pieris ipsa parens interfuit Orphei, Pieris ipsa suæ sobolis, qui carmine rexit Corda virum, quem terra olim, quam magna, dolebat, Tempore quo, dirum auditu strepitante caterva, Ora secundo amni missa, ac foedata cruore, Lesbia præcipitans ad litora detulit Hebrus?