Eheu quid prodest noctes instare diesque Pastorum curas spretas humilesque tuendo, Nilque relaturam meditari rite Camoenam? Nonne fuit satius lusus agitare sub umbra, (Ut mos est aliis,) Amaryllida sive Neæram Sectanti, ac tortis digitum impediisse capillis? Scilcet ingenuum cor Fama, novissimus error Illa animi majoris, uti calcaribus urget Spernere delicias ac dedi rebus agendis. Quanquam—exoptatam jam spes attingere dotem; Jam nec opinata remur splendescere flamma:— Cæca sed invisa cum forfice venit Erinnys, Quæ resecet tenui hærentem subtemine vitam. “At Famam non illa,” refert, tangitque trementes Phœbus Apollo aures. “Fama haud, vulgaris ad instar Floris, amat terrestre solum, fictosque nitores Queis inhiat populus, nec cum Rumore patescit. Vivere dant illi, dant increbrescere late Puri oculi ac vox summa Jovis, cui sola Potestas. Fecerit ille semel de facto quoque virorum Arbitrium: tantum famæ manet æthera nactis.” Fons Arethusa! sacro placidus qui laberis alveo, Frontem vocali prætextus arundine, Minci! Sensi equidem gravius carmen. Nunc cetera pastor Exsequor. Adstat enim missus pro rege marino, Seque rogâsse refert fluctus, ventosque rapaces, Quæ sors dura nimis tenerum rapuisset agrestem. Compellasse refert alarum quicquid ab omni Spirat, acerba sonans, scopulo, qui cuspidis instar Prominet in pelagus; fama haud pervenerat illuc. Hæc ultro pater Hippotades responsa ferebat: “Nulli sunt nostro palati carcere venti. Straverat æquor aquas, et sub Jove compta sereno Lusum exercebat Panope nymphæque sorores. Quam Furiæ struxere per interlunia, leto Fetam ac fraude ratem,—malos velarat Erinnys,— Credas in mala tanta caput mersisse sacratum.” Proximus huic tardum senior se Camus agebat; Cui setosa chlamys, cui pileus ulva: figuris Idem intertextus dubiis erat, utque cruentos Quos perhibent flores, inscriptus margine luctum. “Nam quis,” ait, “prædulce meum me pignus ademit?” Post hos, qui Galilæa regit per stagna carinas, Post hos venit iturus: habet manus utraque clavim, (Queis aperit clauditque) auro ferrove gravatam. Mitra tegit crines; quassis quibus, acriter infit: “Scilicet optassem pro te dare corpora leto Sat multa, o juvenis: quot serpunt ventribus acti, Vi quot iter faciunt spretis in ovilia muris. Hic labor, hoc opus est, pecus ut tondente magistro Præripiant epulas, trudatur dignior hospes. Capti oculis, non ore! pedum tractare nec ipsi Norunt; quotve bonis sunt upilionibus artes. Sed quid enim refert, quove eat opus, omnia nactis? Fert ubi mens, tenue ac deductum carmen avenam Radit stridentem stipulis. Pastore negato Suspicit ægra pecus: vento gravis ac lue tracta Tabescit; mox foeda capit contagia vulgus. Quid dicam, stabulis ut clandestinus oberrans Expleat ingluviem tristis lupus, indice nullo?