“Thig thusa so,” ars’ an gille mòr, “’s cuiridh mise dà chois nach deachaidh riamh ’n leithid ortsa fothad.” Chuir e ’n clàraineach mu chnàimh ’amhaich, ’s dh’ fhalbh e leis. ’Nuair thainig iad ’an sealladh an duine a bha ’deanamh a gharaidh, dh’ iarr an clàraineach tilleadh. Thuirt Mac Phaidean nach tilleadh. Dhlùthaich iad ris an fhear a bha ’deanamh a gharaidh. Thog am fear a bha aig an teine a cheann, ’s mhothaich e dhoibh-san a’ tighinn. Shaoil leis gur h-e a chompanach fhéin, am fear a chaidh a ghoid an daimh, a bha air tighinn. Labhair e ’s thuirt e, “An d’ thàinig tu?” “Thàinig,” ars’ Mac Phaidean. “’S am bheil e agad?” “Tha,” ars’ Mac Phaidean. “’S am bheil e reamhar?” “Biodh e reamhar no caol agad, sin agad e!” ’s e a’ tilgeadh a’ chlàraineich mu ’n teine. Chuir Mac Phaidean na buinn air, ’s theich e co làidir ’s a rinn e riamh. Leum an clàraineach air falbh as a dhéighinn, chuir e na ceithir raimh[14] orra gu teicheadh. Dh’ éirich am fear a bh’ aig an teine, agus dùil aige gur h-e feadhainn a thainig a dh’ fharcluais air fhéin a bh’ ann, ’s gu ’n robh e nis a sàs. Dh’ fhalbh e as déighinn a’ chlàraineach, dhol a ghabhail a leithsgeul do thighearna Lochabuidhe. Bha an clàraineach ’g a fhaicinn a’ tighinn as a dhéighinn, ’s e làn-chinnteach gur h-e ’m fear a chaidh chrochadh a bh’ ann. Ràinig Mac Phaidean. Dh’ fharraid iad dheth an d’ thug iad bròg bharr an duine. Thuirt e nach d’ thug, gu ’n dubhairt e ris-san an robh an clàraineach reamhar, ’s gu ’n robh e cinnteach gu ’n robh e air ’itheadh aca roimhe so. Ràinig an clàraineach ’s an glaodh ud ’n a cheann, esan a leigeadh a stigh, gu ’n robh am fear ud a’ tighinn. Leigeadh a stigh e. Am buileach a bha e stigh, bhuail am fear a bh’ air a’ chroich ’s an dorus, esan a leigeadh a stigh. Thuirt fear Lochabuidhe nach leigeadh. “Is ann a th’ annam,” ars’ esan, “am buachaille agaibh fhéin.” Leig iad ’an so a stigh e. Bhuail e so air innseadh dhoibh mar chaidh e-fhéin ’s am buachaille eile a ghoid an daimh; gu ’n do shaoil esan gur h-e ’m buachaille eile a bha air tilleadh leis an damh, gur h-e ’thug air a dh’ fheòraich an robh e reamhar. Bha spòrs is fearas-chuideachd anabarrach aig tighearna Lochabuidhe ’s aig ’uaislean air a so fad na h-oidhche. Chum iad aca am buachaille gus an robh e ro-fhada dh’ oidhche ’g innseadh naigheachd mar a dh’ éirich dha. Thàinig so am fear a chaidh a ghoid an daimh. Ràinig e ’chraobh aig an d’ fhàg e ’m buachaille eile ’s cha d’ fhuair e duine. Bhuail e air siubhal sìos ’s suas; mhothaich e ’n slaod ud nuas ris a’ chraoibh. “O,” ars’ esan, “tha thusa air do chrochadh bho ’n a dh’ fhalbh mise, ’s bithidh mise am maireach air an ruith air am bheil thu fhéin. ’S e an turus mi-shealbhach, ’s buaireadh nam ban, a chuir sinne air an turus.”