=13.= Interim in Macedoniā quīdam Pseudophilippus arma mōvit et Rōmānum praetōrem P. Iuventium contrā sē missum 15 ad interneciōnem vīcit. Post eum Q. Caecilius Metellus dux ā Rōmānīs contrā Pseudophilippum missus est et XXV mīlibus ēius occīsīs Macedoniam recēpit, ipsum etiam Pseudophilippum in potestātem suam redēgit. _Destruction of Corinth, 146 B.C._ =14.= Corinthiīs quoque bellum indictum est, nōbilissimae 20 Graeciae cīvitātī, propter iniūriam lēgātōrum Rōmānōrum. Hanc Mummius cōnsul cēpit et dīruit. Trēs igitur Rōmae simul cēleberrimī triumphī fuērunt: Āfricānī ex Āfricā, ante cūius currum ductus est Hasdrubal, Metellī ex Macedoniā, cūius currum praecessit Andriscus, īdem quī et Pseudophilippus, 25 Mummī ex Corinthō, ante quem sīgna aēnea et pīctae tabulae et alia urbis clārissimae ōrnāmenta praelāta sunt. 42 =15.= Iterum in Macedoniā Pseudopersēs, quī sē Perseī fīlium esse dīcēbat, conlēctīs servitiīs rebellāvit et, cum sēdecim mīlia armātōrum habēret, ā Tremelliō quaestōre superātus est. _Celtiberian War, 154 B.C._ =16.= Eōdem tempore Metellus in Celtiberiā apud Hispānōs 5 rēs ēgregiās gessit. Successit eī Q. Pompēius. Nec multō[92] post Q. quoque Caepiō ad idem bellum missus est, quod quīdam Viriāthus contrā Rōmānōs in Lūsitāniā gerēbat. Quō metū Viriāthus ā suīs interfectus est, cum quattuordecim annīs Hispāniās adversus Rōmānōs mōvisset. Pāstor 10 prīmō fuit, mox latrōnum dux, postrēmō tantōs ad bellum populōs concitāvit ut adsertor contrā Rōmānōs Hispāniae putārētur. Et cum interfectōrēs ēius praemium ā Caepiōne cōnsule peterent, respōnsum est numquam Rōmānīs placuisse imperātōrēs ā suīs mīlitibus interficī. 15 _Capture of Numantia, 133 B.C._ =17.= Q. Pompēius deinde cōnsul ā Numantīnīs, quae Hispāniae cīvitās fuit opulentissima, superātus[93] pācem ignōbilem fēcit. Post eum C. Hostīlius Mancīnus cōnsul iterum cum Numantīnīs pācem fēcit īnfāmem, quam populus et senātus iussit īnfringī atque ipsum Mancīnum hostibus trādī, ut in 20 illō, quem auctōrem foederis habēbant, iniūriam solūtī foederis[94] vindicārent. Post tantam igitur ignōminiam, quā ā Numantīnīs bis Rōmānī exercitūs fuerant subiugātī, P. Scīpiō Āfricānus secundō cōnsul factus et ad Numantiam missus est. Is prīmum mīlitem vitiōsum et ignāvum exercendō 25 43 magis quam pūniendō sine aliquā ācerbitāte corrēxit, tum multās Hispāniae cīvitātēs partim cēpit, partim in dēditiōnem accēpit, postrēmō ipsam Numantiam diū obsessam famē confēcit et ā solō ēvertit, reliquam prōvinciam in fidem accēpit. 5