Sedulus & verissimus Dei cultor erat rex iste, magis Deo et devotioni orationum deditus, quam mundanis vel temporalibus rebus tractandis, aut vanis ludis vel occupationibus exercendis: qualibus ut frivola ab eo despectis, aut in orationibus, aut in scripturarum vel cronicarum lectionibus assidue erat occupatus, ex quibus non pauca eloquia hauserat, ad ipsius aliorumque consolationem spiritualem. Unde omni statui, omnique conditioni hominum et aetati sedulus hortator & consultor extiterat, juvenibus consulens, ut a vitiis declinarent, et virtutis viam assequerentur. Provectaeque aetatis viros et presbiteros, ut virtutis complementum, braviumque aeternae vitae prosequendo attingerent, ammonuit, proferens id psalmi: _Ite de virtute in virtutem: videbitur enim hinc Deus deorum in Syon._ _Devota habitudo ejus in ecclesia._ In ecclesia vel oratorio nunquam sedere sibi complacuit super sedile, aut huc illuc ve, ut moris est mundanorum, deambulare: sed nudato semper capite, dum divina saltem celebrarentur officia, rarissime regios erigens artus, quasi continue coram libro genua flectens, oculis ac manibus erectis, missalia, oracula, epistolas, euangelia internis visibus[4] promere gestiebat cum celebrante. Nonnullis etiam solebat clericis destinare epistolas [A III _b_] exhortatorias, coelestibus plenas sacramentis et saluberrimis admonitionibus, in stuporem multorum. Item & ubic[~u]que fuerat rex iste, semper devotissimus sanctae crucis, aliorumque Christianae religionis sacramentorum vel sacrorum, cultor et sedulus adorator extiterat. In hujusmodi enim opere nudato capite devotius insedere[5] solebat, etiam in itineribus equitando. ita quod regale caputium terram petere ultro saepius faciebat, etiam dextrario insidens, nisi id manus suorum sitius[6] apprehenderet. Unde et maluit sanctae crucis signorum seriem in corona sua regia situari, quam florum vel foliorum similitudines quasc[~u]que, juxta illud sapientis: _Corona aurea super caput ejus, expressa signo sanctitatis_. &c. Tempestive valde, et quasi in initio divinorum officiorum solebat interesse. Sed et de prolixa protractione divinorum officiorum nusquam fastidium passus erat, quanquam ultra meridiem protelabantur. Item in ecclesia nullatenus accipites,[7] gladios, basillardos,[8] contractus, confabulationes ve fieri sinebat: sed orationibus etiam suis potentatibus & proceribus, juxta illud Salvatoris eloquium, _Domus mea domus orationis est_, jussit crebrius esse vacandum, quod et fecerunt devote. _Pudicitia ejus._