_O Jane bifrons! Temporis inclyte Vindex remoti, de superis videns Post terga solus, nunc adesto et Egregium tueare amicum Opusque. templi janua sit tui Serata, dum ex bis nostra quietior Discat juventus, quid avorum Indomitæ potuere dextræ. Quicquid Britannus ferre recusans Servile collo Romulidum jugum, Terra sua contentus egit, Artibus ingenitis beatus. Quicquid Quirites gentibus asperis Cultu renidens tradere providi: Victoriam, Musasque & artes, Arma simul rapiente dextra. Nec vestra omittit pagina Saxonem Sicâ timendum, relligionibus Valde revinctum: bellicosis Horribilemve Dacum carinis. Nec tu recondis facta silentio Præclara Normanni immemor inclyti; Quorum omnium est imbutus Anglus Sanguine, moribus, & vigore. Quæ mira doctus condidit artifex Excelsa prisci mœnia seculi, Quæ strata, pontes, templa, castra, Amphitheatra, asarota, turres! Plaudit sibi jam magna Britannia Antiqua splendet gloria denuo. Chartis resurgit Stivecleji Celsa canens iterum triumphos._ MAUR. JOHNSON, J. C. Interioris Templi Soc. +MDCCXXIV.+ In +Stukelejanas+ Antiquitates. _Deperditorum restitutor Temporum Et veritatis in tenebris abditæ Scrutator eruditus, arte quâ mirâ valet! Retegit vetustum quicquid obscuro sinu Abscondit Ævum. Tempus, hic aciem tuæ Falcis retundit invidam: frustra omnia Comples ruinis. jam tuæ pereunt minæ. Ipsæ perire nam ruinæ nesciunt._ M. M. Ad +Itinerarii Curiosi+ auctorem. _Quantum Roma tibi, et Romana Britannia debet, Ingenui Vates, Vir celebrande, canant. Me nec Roma modos suaves, nec Celtica tellus Argutæ docuit stringere fila lyræ. Muneris hoc igitur vani cur hybrida tentem Normannus, Cimber, Saxo, Britannus ego? Musa negat, Natura negat, sed suggerit unus Qualiacunque potest carmina noster Amor._