Ægypti terram linquens Domus Israelis Haud sine divino numine carpit iter. En Pontus fugit aspiciens, Jordanus et ipse Ad fontem versis usque recurrit aquis. Tum quoque, ut exsultant agni prolesve caprarum, Sic scopuli et montes exiliere loco. Cur tu, Ponte, fugis? cur tu, Jordane, recurris? Cur scopuli et montes exiliere loco? Omniparens mater Tellus, tun’ quo duce nescis Insolitum hæc faciat gens iter? Ipsa treme, Præsentemque agnosce Deum, qui flumen arenis Edidit, et silices fundere jussit aquam: Cui placuit populum loca per deserta regenti Tandem in promissa sede locare suum. PSALM CXXXIII. Quale sodalitium fraternos inter amores Ducere sollicitæ jucunda oblivia vitæ! Gratius unguento est, quo summi incana madescens Barba Sacerdotis late diffundit odores. Talis ab arce tua, Sion, diffunditur aura, Sacro thure gravis, siquando roscidus Hermon Verticibus depasta suis armenta gregesque Mittit adurandos excelsa ad Templa Jehovæ, Unde salus terris promissa ac vita perennis. PSALM CXXXVII. Jam pridem captiva altum Babylonis ad amnem Turba sedebamus fixa dolore gravi; Ad salices juxta pendebant cymbala nostra, Et fractæ chelyes, et sine voce lyræ; Dum ferus illudens Victor cantare jubebat, Eja Sionæum jam resonate melos. Quî terra procul a patria cantabimus ægri? Possumus hic nostrum jam resonare melos? O Solymæ suaves, O nomen dulce Sionis, Si quando vestrûm non memor esse velim, Tum mea lingua, precor, sit muta et fixa palato, Fiat et ad solitos dextera inepta modos! At Tu crudelis Babylon, quæ duriter in nos Nunc sævis, nostris læta feroxque malis, Haud impune feres: O sit, precor, ille beatus Qui caput in vestrum hoc triste rependet opus: Qui natos aut ense tuos sine more trucidet, Aut duro illidat membra tenella solo. IN OBITUM SENIS ACADEMICI, THOMÆ PRYOR, ARMIGERI. Ουδ’ Οδυνης βελος οξυ δαμασσε νιν, ουδε νοσημα Λυσιμελες κατετηξε ταλαιπωρῃ διασηψει· Ηλθε δε δη Θανατος μαλακῳ εικασμενος ὑπνῳ Ομματα και θελξας, την ψυχην εξεκλοπευσεν. IN OBITUM J. N. OXONIENSIS, 1783. Πολλα ποθ’ ὑβρισθεις, και σκωμματα πολλ’ υπομεινας, Ως ατοπως διαγων τον βιον, ηδ’ αλογως, Ωλετ’ Ιωαννης θειῳ χειμωνι νοσησας· Ουκετ’ ονειδιζειν κειμενον, αλλ’ ελεειν. Bene est cui Deus dederit Parca quod satis est manu. Hor. Lib. 3. Od. 16. Οικον μεν τινα ναιω Στεινον, πηλοδομον, καλαμοστεφη, Ω κ’ επιβριθονται Παντοιων ανεμων θυελλαι, Ομβρος τε, βροντη τε Διος, Εκπαγλως φθεγξασα Χειμεριαις εν ωραις· Εγγυς τε ποντος, Επιβρεμων επακτιαις πετραισιν, Ασπετον ηχον ορωρει· Εγω δ’ ὁμως εκηλος ωδε παρμενω Συν φιλοισι τεκεσσι, Μουσῃ τε φιλῃ. January, 1791. ΕΙΣ ΚΟΣΣΥΦΟΝ.