Αντι τεου μελεος, φιλε Κοσσυφε, ποικιλοτραυλου Ισθ’ εν εμῳ κηπῳ, παντοσε καρποφαγος. Ατρεμας εσθε, ξεινε, τα μεν κομαρα δροσοεντα, Και συκους θερινους, πορφυρεοντε βοτρυν. Αλλα ποθεις ταχ’ εκεινα τα μηλα (φερ’, ως καλον οζει) Και ταδε σαυτῳ εχοις, σφηκας απωσαμενος. Των δ’ αυ των κερασων περιφειδεο, πειναλεος περ, Τηρησας γαρ εχω Φυλλιδι δωρα ταδε. Ει δ’ αρα τωνδε φαγης, τοδε δεινοτατον σοι απειλω, (Οιδα γαρ εν δαφναις τεκνα σα κευθομενα) Ταυτα γε παντ’ αφελων, καλιης αμα, Φυλλιδι δωσω, Αντ’ εδανων καρπων δωμα νεοσσοκομον. Αλλα συγ’, ω δυστηνε, κινυρομενος περι παιδων, Φωνησεις τι κυκνων ἡδιον οιχομενων. INSCRIPTIO IN HORTO AUCTORIS APUD ALTON IN COM. WILT. M. S. GULIELMI CROWE, SIGNIF. LEG. IV. QUI CECIDIT IN ACIE, 8 DIE JAN. A.D. 1815. ÆT. S. 21. Hanc Ego quam felix annis melioribus Ulmum Ipse manu sevi, Tibi, dilectissime Fili, Consecro in æternum, Gulielme; vocabitur Arbos Hæc Tua, servabitque Tuum per sæcula nomen. Te, generose Puer, nil muneris hujus egentem, Te, jam perfunctum belli vitæque labore, Respexit Deus, et cælestibus intulit oris. Me tamen afflictum, me consolabitur ægrum, Hoc Tibi quod solvo, quamquam leve, pignus amoris. Quinetiam assidue hic veniam, lentæque senectæ De Te, dulce Caput, meditando, tempora ducam: Sæpe Tuam recolens formam, moresque decentes, Dictaque, tum sancto et sapienti corde profecta, Tum festiva quidem, et vario condita lepore. Id mihi nunc solamen erit dum vita manebit. Tu vero, quicunque olim successeris Hæres Sedibus his, oro, mœsti reverere Parentis; Nec tu sperne preces quas hac super Arbore fundo. Sit tibi non invisa, sit inviolata securi, Et, quantum Natura sinet, crescat, monumentum Egregii Juvenis, qui sævo est Marte peremptus, Fortiter ob patriam pugnando: sic Tibi constans Sit fortuna domus, sit nulli obnoxia damno; Nec videas unquam jucundi funera Nati. EPICEDIUM. HENRICUS CROWE, GEORGII FILIUS, AUCTORIS NEPOS MORTUUS EST IN AFRICA, JUXTA CARTHAGINEM, A.D. 1826. ÆT. S. 2. BREVI POST MORTEM EJUS MATER ENIXA EST FILIAM MATILDAM. Talis eras Henrice, ut non mage pulcher Julus Ille fuit, quem Diva Venus[35] (modo credere fas sit) Raptum ex hisce locis olim longeque remotum Idalio in luco mollique recondidit umbra; Illius inque locum dulcem submisit Amorem, Ne pater amissum graviter lugeret, at ipsum Falleret assimilis nato forma atque figura: A nobis Te, chare Puer, sic Fata tulerunt, Inque vicem dederunt pulchram dulcemque Matildam, Quæ Te, Henrice, refert oculis atque ore venusto. [35] Vid. Virg. Æn. 1. DE SEIPSO MANDATUM AUCTORIS.