Neque enim is verus est habendus orator qui bene scit[19] dicere nisi et dicere audeat. Audeamus itaque accusare eum[20] quicumque digna committit accusatione. Et qui in omnes peccat, unius pro omnium voce carpatur. At non debeo palam obiurgare fratrem, sed inter me et ipsum. Immo, “publice peccans,” et qui privatum consilium non admitteret, “publice arguendus est, ut ceteri timorem habeant.” An non Paulus, cuius verbis modo sum usus, in os Petrum coram ecclesia reprehendit, quia reprehensibilis erat? Et hoc ad nostram doctrinam scriptum reliquit.—At non sum Paulus, qui Petrum possim reprehendere. Immo Paulus sum, qui Paulum imitor. Quemadmodum, quod multo plus est, unus cum Deo spiritus efficior, cum studiose mandatis illius obtempero. Neque aliquem sua dignitas ab increpationibus tutum reddit quae Petrum non reddidit, multosque alios eodem praeditos gradu; ut Marcellum quod diis libasset, ut Celestinum quod cum Nestorio haeretico[21] sentiret, ut quosdam etiam nostra memoria quos ab inferioribus (quis enim non est inferior papa?) reprehensos scimus, ut taceam condemnatos. Neque vero id ago ut quemquam[22] cupiam insectari et in eum quasi Philippicas scribere, hoc enim a me facinus procul absit, sed ut errorem a mentibus hominum convellam, ut eos a vitiis sceleribusque vel admonendo vel increpando summoveam. Non ausim dicere ut alii per me edocti luxuriantem nimiis sarmentis papalem sedem, quae Christi vinea est, ferro coerceant, et plenas uvas non graciles labruscas ferre compellant. Quod cum facio, numquis[23] erit qui aut mihi os aut sibi aures velit occludere, ne dicam supplicium mortemque proponere? Hunc ego, si hoc faciat, etiam si papa sit, quid dicam esse, bonumne pastorem, an aspidem surdam quae nolit exaudire vocem incantantis, velit eiusdem membra morsu venenoque praestringere? Scio iamdudum exspectare[24] aures hominum quidnam pontificibus Romanis criminis[25] impingam. Profecto ingens, sive supinae ignorantiae, sive immanis avaritiae quae est idolorum servitus, sive imperandi vanitatis cuius crudelitas semper est comes. Nam aliquot iam saeculis aut non[26] intellexerunt donationem Constantini commenticiam[27] fictamque esse, aut ipsi finxerunt, sive posteriores in maiorum suorum dolis vestigia imprimentes pro vera quam falsam cognoscerent defenderunt, dedecorantes pontificatus maiestatem, dedecorantes veterum pontificum memoriam, dedecorantes religionem Christianam, et omnia caedibus, ruinis,[28] flagitiisque miscentes. Suam esse aiunt urbem Romam; suum regnum Siciliae Neapolitanumque; suam universam Italiam, Gallias, Hispanias,[29] Germanos, Britannos; suum denique occidentem; haec enim cuncta in ipsa donationis pagina contineri. Ergo haec omnia tua sunt, summe pontifex? Omnia tibi in animo est recuperare? Omnes reges ac principes occidentis spoliare urbibus, aut cogere ut annua tibi tributa pensitent, sententia est?