At ego contra existimo iustius licere principibus spoliare te imperio omni quod obtines. Nam, ut ostendam, donatio illa unde natum esse suum ius summi pontifices volunt Silvestro pariter et Constantino fuit incognita. Verum antequam ad confutandam donationis paginam venio, quod unum istorum patrocinium est, non modo falsum verum etiam stolidum, ordo postulat ut altius repetam. Et primum dicam non tales fuisse Constantinum Silvestrumque, illum quidem qui donare vellet, qui iure donare posset, qui ut in manum alteri ea traderet in sua haberet potestate, hunc autem qui vellet accipere, quique iure accepturus[30] foret. Secundo loco, si haec non essent, quae verissima atque clarissima sunt, neque hunc acceptasse neque illum tradidisse possessionem rerum quae dicuntur donatae, sed eas semper in arbitrio et imperio Caesarum permansisse. Tertio, nihil datum Silvestro a Constantino, sed priori pontifici ante quem etiam baptismum[31] acceperat, donaque illa mediocria fuisse, quibus papa degere vitam posset. Quarto, falso dici donationis exemplum aut apud Decreta reperiri aut ex historia Silvestri esse sumptum, quod neque in illa neque in[32] ulla historia invenitur. In eoque quaedam contraria, impossibilia, stulta, barbara, ridicula contineri. Praeterea loquar de quorundam[33] aliorum Caesarum vel simulata vel frivola donatione. Ubi ex abundanti adiciam, si Silvester possedisset, tamen, sive illo sive quovis alio pontifice a possessione deiecto, post tantam temporis intercapedinem nec divino nec humano iure posse repeti. Postremo, ea quae a summo pontifice tenentur nullius temporis longitudine potuisse[34] praescribi. Atque quod ad primam partem attinet, loquamur autem de Constantino prius, deinde de Silvestro. Non est committendum ut publicam et quasi Caesaream causam non maiore quam privatae solent ore agamus. Itaque quasi in[35] contione[36] regum ac principum orans, ut certe facio, nam mea haec oratio in manus eorum ventura est, libet tamquam praesentes et in conspectu positos alloqui. Vos appello reges ac principes, difficile est enim privatum hominem animi regii concipere imaginem, vestram mentem inquiro, conscientiam scrutor, testimonium postulo. Numquid[37] vestrum quispiam, si fuisset Constantini loco, faciendum sibi putasset ut urbem Romam, patriam suam, caput orbis terrarum, reginam civitatum, potentissimam, nobilissimam, ditissimam populorum, triumphatricem nationum, et ipso aspectu sacram, liberalitatis gratia donaret alteri, et se ad humile oppidum conferret deinde Byzantium? donaret praeterea una cum Roma Italiam, non provinciam sed provinciarum victricem: donaret tres Gallias: donaret duas Hispanias: donaret Germanos: donaret Britannos: totum donaret occidentem: et se altero ex duobus[38] Imperii oculis orbaret? Hoc ego, ut quis faciat compos mentis, adduci non possum ut credam.