At erat levatus a lepra. Ideo verisimile est referre gratiam voluisse, et maiore mensura reddere quod acceperat. Itane? Naaman[50] ille Syrus ab Heliseo curatus munera tantum offerre voluit, non dimidium bonorum. Constantinus dimidium Imperii obtulisset? Piget me impudenti fabellae tamquam indubitatae historiae respondere, sic enim haec fabula ex historia Naaman et Helisei, ut altera[51] draconis ex fabuloso dracone Beli adumbrata est. Sed, ut ista concedam, numquid in hac historia de donatione fit mentio? Minime. Verum de hoc commodius postea.[52] Levatus est a lepra? Cepit[53] ob id mentem Christianam Dei timore Dei amore imbutus; illi honorem habere voluit. Non tamen persuaderi possum eum tanta donare voluisse, quippe cum videam neminem, aut gentilem in honorem deorum, aut fidelem in honorem Dei viventis, imperium deposuisse sacerdotibusque donasse. Siquidem ex regibus Israel nemo adduci potuit ut pristino more ad templum Ierusalem populos sacrificaturos ire permitteret, eo videlicet timore ne forte ad regem Iudae a quo defecerant redirent, sacro illo cultu religionis admoniti ac templi maiestate. Et quanto maius est hoc quod fecisse dicitur Constantinus! Ac ne quid tibi propter curationem leprae blandiaris, Ieroboam primus a Deo in regem Israel electus est, et quidem ex infima condicione, quod mea sententia plus est quam esse lepra levatum;[54] et tamen is non est ausus regnum suum Deo credere. Et tu vis Constantinum regnum Deo donasse quod ab illo non accepisset, qui praesertim (id quod in Ieroboam non cadebat) offenderet filios, deprimeret amicos, negligeret suos, laederet patriam, maerore omnes afficeret, suique oblivisceretur! Qui si etiam talis fuisset, et quasi in alium hominem versus, certe non defuissent qui eum admonerent, et imprimis filii, propinqui amici; quos quis est qui non putet protinus Imperatorem fuisse adituros? Ponite igitur illos ante oculos, mente Constantini audita, trepidos, festinantes cum gemitu lacrimisque[55] ad genua principis procumbentes, et hoc voce utentes: “Itane, pater antehac filiorum amantissime, filios privas, exheredas,[56] abdicas! Nam quod te optima maximaque Imperii parte exuere vis, non tam querimur quam miramur. Querimur autem quod eam ad alios defers, cum nostra et iactura et turpitudine. Quid enim causae est quod liberos tuos exspectata successione Imperii fraudas, qui ipse una cum patre regnasti? Quid in te commisimus? Qua in te, qua in patriam, qua in nomen Romanum ac maiestatem Imperii impietate digni videmur quos praecipua optimaque prives principatus portione, qui a patriis laribus, a conspectu natalis soli, ab assueta aura, a vetusta consuetudine relegemur![57] Penates, fana,[58] sepulchra exules relinquemus, nescio ubi aut qua terrarum regione victuri!