“Caesar, si tu tuorum immemor es atque etiam tui, ut nec filiis hereditatem, nec propinquis opes, nec amicis honores, nec tibi Imperium esse integrum velis, non tamen senatus populusque Romanus immemor potest esse sui iuris suaeque dignitatis. Etenim quomodo tibi tantum permittis de Imperio Romano quod non tuo sed nostro sanguine paratum[64] est! Tune unum corpus in duas secabis partes, et ex uno duo efficies regna, duo capita, duas voluntates; et quasi duobus fratribus gladios quibus[65] de hereditate decernant porriges! Nos civitatibus quae de hac urbe bene meritae sunt iura civitatis damus, ut cives Romani sint: tu a nobis dimidium Imperii aufers, ne hanc urbem parentem suam agnoscant! Et in alveis quidem apium si duo reges nati sunt, alterum qui deterior est occidimus: tu in alveo Imperii Romani, ubi unus et optimus princeps est,[66] alterum et hunc deterrimum, et non apem sed fucum, collocandum putas! Prudentiam tuam vehementer desideramus, Imperator. Nam quid futurum est, si vel te vivo, vel post tuam mortem, aut huic parti quam alienas, aut alteri quam tibi relinquis, bellum a barbaris nationibus inferatur? Quo robore militum, quibus copiis occurremus? Vix nunc totius Imperii viribus possumus; tunc poterimus? An perpetuo membrum hoc cum illo in concordia erit? Ut reor, nec esse poterit, cum Roma dominari velit, nolit pars illa servire. Quin et te vivo breve intra tempus, revocatis veteribus praesidibus[67], suffectis novis, te in tuum regnum profecto et longe agente, hic altero dominante, nonne omnia nova, id est diversa atque adversa, erunt? Regno fere inter duos fratres diviso, protinus et populorum animi dividuntur, et prius a se ipsis quam ab externis hostibus bellum auspicantur. Idem eventurum in hoc Imperio quis non videt? An ignoras hanc olim imprimis fuisse causam optimatibus, cur dicerent citius se in conspectu populi Romani esse morituros quam rogationem illam ferri sinerent ut pars senatus ac pars plebis ad incolendum Veios mitteretur, duasque urbes communes[68] populi Romani esse; si enim in una urbe tantum dissensionum esset, quid in duabus urbibus futurum! Ita hoc tempore, si tantum discordiarum in uno Imperio, testor conscientiam tuam ac labores, quid in duobus imperiis fiet!