“Atque, ut intelligas, quandoquidem nos pro iure nostro cogis[78] asperius loqui, nullum tibi in populi Romani Imperio ius esse. Caesar vi dominatum occupavit,[79] Augustus et in vitium successit et adversariorum partium profligatione se dominum fecit, Tiberius, Gaius, Claudius, Nero, Galba, Otho, Vitellius, Vespasianus, ceterique aut eadem aut simili via libertatem nostram praedati sunt, tu quoque, aliis expulsis aut interemptis, dominus effectus es. Sileo quod ex matrimonio natus non sis. “Quare, ut tibi nostram mentem testificemur, Caesar, si non libet te[80] Romae principatum tenere, habes filios, quorum aliquem in locum tuum, nobis quoque permittentibus ac rogantibus, naturae lege substituas. Sin minus, nobis in animo est publicam amplitudinem cum privata dignitate defendere. Neque enim minor haec iniuria Quiritum quam olim fuit violata Lucretia, neque nobis deerit Brutus qui contra Tarquinium[81] se ad libertatem recuperandam huic populo praebeat ducem. Et in istos primum quos nobis praeponis, deinde et in te ferrum stringemus, quod in multos Imperatores et quidem leviores ob causas fecimus.” Haec profecto Constantinum, nisi lapidem eum aut truncum existimamus, permovissent. Quae si populus non dixisset, tamen dicere apud se et his passim verbis fremere credibile erat. Eamus nunc et dicamus Constantinum gratificari voluisse Silvestro, quem tot hominum odiis, tot gladiis subiceret ut vix, quantum sentio, unum Silvester diem in vita futurus fuisset. Nam eo paucisque aliis absumptis, videbatur[82] omnis sublatum iri de pectoribus Romanorum tam dirae iniuriae contumeliaeque suspicio.[83] Age porro, si fieri potest, concedamus neque preces, neque minas, neque ullam rationem aliquid profecisse, perstareque adhuc Constantinum, nec velle a suscepta semel persuasione recedere.[84] Quis non ad Silvestri orationem, si res vera fuisset umquam,[85] commotum[86] assentiatur? Quae talis haud dubie fuisset: