“Princeps optime ac fili, Caesar, pietatem quidem tuam tam pronam tamque effusam non possum non amare atque amplecti, verumtamen quod in offerendis Deo muneribus immolandisque victimis nonnihil erres, minime demiror; quippe qui adhuc es in Christiana militia tiro. Ut non decebat olim a sacerdote omnem pecudem feramque et avem[87] sacrificari, ita non omne ab eodem accipiendum est munus. Ego sacerdos sum ac pontifex, qui dispicere debeo quid ad altare patiar offerri, ne forte, non dico immundum animal offeratur, sed vipera aut serpens. Itaque sic habeas. Si foret tui iuris, partem Imperii cum regina orbis, Roma, alteri tradere quam filiis (quod minime sentio); si populus hic, si Italia, si ceterae nationes sustinerent, ut quos oderunt et quorum religionem adhuc respuunt, capti illecebris saeculi, eorum imperio obnoxii esse vellent (quod impossibile est): tamen, si quid mihi credendum putas, fili amantissime, ut tibi assentirer[88] ulla adduci ratione non possem,[89] nisi vellem mihi ipsi esse dissimilis et condiconem meam oblivisci ac propemodum dominum Iesum[90] abnegare. Tua enim munera, sive, ut tu vis, tuae remunerationes et gloriam et innocentiam et sanctimoniam meam atque omnium qui mihi successuri sunt polluerent ac prorsus everterent, viamque iis qui ad cognitionem veritatis venturi sunt intercluderent. “An vero Heliseus,[91] Naaman Syro a lepra curato, mercedem accipere noluit: ego te curato accipiam? Ille munera respuit; ego regna mihi dari sinam? Ille personam prophetae maculare noluit; ego personam Christi quam in me gero maculare potero? Cur autem ille accipiendis muneribus personam prophetae maculari putavit? Nempe quod videri poterat vendere sacra, faenerare donum Dei, indigere praesidiis hominum, elevare atque imminuere beneficii dignitatem. Maluit ergo sibi principes ac reges[92] beneficiarios facere, quam ipse beneficiarius illorum esse; immo ne mutua quidem beneficentia uti. ‘Beatius est enim multo,’ ut inquit Dominus, ‘dare quam accipere.’ Eadem mihi atque adeo maior est causa, cui etiam a Domino praecipitur dicente, ‘Infirmos curate, mortuos suscitate, leprosos mundate, daemones eicite; gratis accepistis, gratis date.’ Egone tantum flagitium admittam, Caesar, ut Dei praecepta[93] non exsequar; ut gloriam meam polluam? ‘Melius est,’ ut inquit Paulus, ‘mihi mori quam ut gloriam meam quis evacuet.’ Gloria nostra est apud Deum honorificare ministerium nostrum, ut idem inquit, ‘Vobis dico gentibus; quamdiu ego quidem sum gentium apostolus, glorificabo ministerium meum.’