“Et quis praeterea, pro tua prudentia, Caesar, consideres, quis inter haec divinis rebus faciendis locus? Apostoli, quibusdam indignantibus quod viduae ipsorum in ministerio quotidiano despicerentur, responderunt non esse aequum relinquere se verbum Dei et ministrare mensis. Et tamen viduarum mensis ministrare, quanto aliud est quam exigere vectigalia, curare aerarium, stipendium numerare militibus, et mille aliis huiusmodi curis implicari? ‘Nemo militans Deo implicat se negotiis saecularibus,’ inquit Paulus. Numquid Aaron, cum ceteris Levitici generis, aliud quam Domini tabernaculum procurabat? Cuius[99] filii, quia ignem alienum in thuribula sumpserant, igni caelesti conflagraverunt. Et tu iubes nos ignem saecularium divitiarum, vetitum ac profanum,[100] in sacrata thuribula, id est in sacerdotalia opera sumere! Num Eleazar, num Phinees, num ceteri pontifices ministrique aut tabernaculi aut templi quicquam nisi quod ad rem divinam pertineret administrabant? Administrabant dico? Immo administrare poterant, si officio suo satisfacere volebant? Quod si nolint, audiant exsecrationem Domini dicentis: ‘Maledicti, qui opus Domini faciunt negligenter.’ Quae exsecratio, cum in omnes, tum in pontifices maxime cadit. “O quantum est pontificale munus! Quantum est caput esse ecclesiae! Quantum est praeponi pastorem tanto ovili, e cuius manu uniuscuiusque agni ovisque amissae sanguis exigitur; cui dictum est: ‘Si amas me plusquam alii, ut fateris, pasce agnos meos.’ Iterum, ‘si amas me, ut fateris, pasce oves meas.’ Tertio, ‘si amas me, ut fateris, pasce oves meas!’ Et tu me iubes, Caesar, capras etiam pascere et porcos, qui nequeunt ab eodem pastore custodiri!