“Quid, quod me regem facere vis, aut potius Caesarem, id est regum principem? Dominus Iesus Christus, Deus et homo, rex et sacerdos, cum se regem affirmaret, audi de quo regno locutus est: ‘Regnum meum,’ inquit, ‘non est de hoc mundo: si enim de hoc mundo esset regnum meum, ministri mei utique decertarent.’ Et quae fuit prima vox, ac frequentior[101] clamor praedicationis eius, nonne hic:[102] ‘Paenitentiam agite; appropinquavit enim regnum caelorum. Appropinquavit regnum Dei, cui comparabitur regnum caeli?’ Nonne, cum haec dixit, regnum saeculare nihil ad se pertinere declaravit? Eoque non modo regnum huiusmodi non quaesivit, sed oblatum quoque accipere noluit. Nam cum intelligeret aliquando populos destinasse ut eum raperent regemque facerent, in montium solitudines fugit. Quod nobis qui locum eius[103] tenemus non solum exemplo dedit imitandum, sed etiam praecepto, inquiens: ‘Principes gentium dominantur eorum, et qui maiores sunt potestatem exercent in eos. Non ita erit inter vos; sed quicumque voluerit inter vos maior fieri sit vester minister, et qui voluerit primus inter vos esse erit vester servus: sicut filius hominis non venit ut ministretur ei, sed ut ministret et det animam suam in[104] redemptionem pro multis.’ “Iudices olim Deus, ut scias, Caesar, constituit super Israel, non reges, populumque sibi nomen regium postulantem detestatus est. Nec aliter ob duritiam[105] cordis illorum regem dedit, quam quod repudium permiserat, quod in nova lege revocavit. Et ego regnum accipiam, qui vix iudex esse permittor? ‘An nescitis,’ inquit Paulus, ‘quod sancti de hoc mundo iudicabunt? Et si in vobis iudicabitur mundus, indigni estis qui de minimis iudicetis. Nescitis quod angelos iudicabimus? Quanto magis saecularia? Saecularia igitur iudicia si habueritis, contemptibiles qui sunt in ecclesia, eos constituite ad iudicandum.’ Atqui iudices de rebus et controversiis[106] tantummodo iudicabant, non etiam tributa exigebant. Ego exigam, qui scio a Domino interrogatum Petrum: ‘A quibusnam reges terrae acciperent tributum censumve, a filiis an ab alienis?’ et cum hic respondisset ‘Ab alienis,’ ad eodem dictum: ‘Ergo liberi sunt filii?’ Quod si omnes filii mei sunt, Caesar, ut certe sunt, omnes liberi erunt; nihil quisquam solvet. Igitur non est opus mihi tua donatione, qua nihil assecuturus sum praeter laborem quem, ut minime debeo, ita minime possum ferre.