“Quid quod necesse haberem potestatem exercere sanguinis, punire sontes, bella gerere, urbes diripere, regiones ferro ignique vastare! Aliter non est quod sperem posse me tueri quae tradidisses. Et si haec fecero, sacerdos, pontifex, Christi vicarius, sum? Ut illum in me tonantem audiam atque dicentem: ‘Domus mea domus orationis vocabitur omnibus gentibus, et tu fecisti eam speluncam latronum.’ ‘Non veni in mundum,’ inquit Dominus, ‘ut iudicem mundum, sed ut liberem eum.’ Et ego qui illi successi causa mortium ero, cui in persona Petri dictum est: ‘Converte gladium tuum in locum suum: omnes enim qui acceperint gladium gladio peribunt?’ Ne defendere quidem nobis ferro nos licet, siquidem defendere Dominum Petrus volebat cum auriculam abscidit servo. Et tu divitiarum aut comparandarum aut tuendarum causa uti ferro nos iubes? “Nostra potestas est potestas clavium, dicente Domino, ‘Tibi dabo claves regni caelorum. Quodcumque[107] ligaveris super terram erit ligatum et in caelis, et quodcumque solveris super terram erit solutum et in caelis. Et portae inferi non praevalebunt adversus eas.’ Nihil ad hanc potestatem, nihil ad hanc dignitatem,[108] nihil ad hoc regnum adici potest. Quo qui contentus non est, aliud sibi quoddam a diabolo postulat, qui etiam Domino dicere ausus est: ‘Tibi dabo omnia regna mundi, si cadens in terram adoraveris me.’ Quare, Caesar, cum pace tua dictum sit, noli mihi diabolus effici qui Christum, id est me, regna mundi a te data accipere iubeas. Malo enim illa spernere quam possidere. “Et ut aliquid de infidelibus, sed, ut spero, futuris fidelibus, loquar; noli me de angelo lucis reddere illis angelum tenebrarum, quorum corda ad pietatem inducere volo, non ipsorum cervici iugum imponere, et gladio quod est verbum Dei, non gladio ferreo,[109] mihi subicere; ne deteriores efficiantur, ne recalcitrent, ne cornu feriant, ne nomen Dei meo irritati errore blasphement.[110] Filios mihi carissimos[111] volo reddere, non servos; adoptare, non emere; generare, non manu capere; animas eorum offerre sacrificium Deo, non diabolo corpora. ‘Discite a me,’ inquit Dominus, ‘quia mitis sum et humilis corde. Capite iugum meum, et invenietis requiem animabus vestris. Iugum enim meum suave[112] et pondus meum leve.’ “Cuius ad extremum, ut iam[113] finem faciam, illam de[114] hac re sententiam accipe quam quasi inter me et te tulit. ‘Reddite quae sunt Caesaris Caesari; et quae sunt Dei Deo.’ Quo fit ut nec tu, Caesar, tua relinquere, neque ego quae Caesaris sunt accipere debeam; quae vel si millies offeras numquam accipiam.”